Het weer was fantastisch! Beter dan in 2004 en niet te vergelijken
met 2005. Het verbaasde me daarom dat er maar 14 fietsers bij de
start verschenen. In 2004 waren het er ongeveer 30. Verschil was wel
dat er in 2004 enorm veel publiciteit was geweest.
Publieke belangstelling was er nauwelijks. Er was een free-lance
journaliste die een verhaal aan de Telegraaf wou verkopen. Ze reed
niet mee (journalisten hebben auto's en die rijden niet over
vrijliggende fietspaden) maar vroeg wel om een telefoonnummer, zodat
ze af en toe kon informeren waar we zaten.
Er verscheen ook een politiebusje, dat bij onze vertrekplek werd
geparkeerd. Ik geloof dat het toeval was en dat de agenten geen
belangstelling voor de WNBR hadden - als ze er al vanaf wisten.
Wim van Eenennaam, een van de kopstukken in het Nederlandse
naturisme, had zwaar pech. Hij was, ondanks flinke vertraging
onderweg, op tijd aangekomen, maar hij kon op het station geen fiets
meer huren.
Ik moet daarbij opmerken dat ik geen enkel onvertogen woord heb
gehoord uit de mond van Wim. Naturisten zijn heel keurige mensen.
Iedereen was het erover eens dat we Wim niet alleen achter konden
laten. Uiteindelijk ging Wim op zoek naar een handelaar in
tweedehands fietsen waar hij voor een substantieel bedrag een fiets
kon huren. "Ik ben nog nooit zo blij geweest met een tweedehands
fiets" zei hij.
We reden langs de Zijpendaalseweg, met park Sonsbeek aan onze
rechterhand. Halverwege het park vonden we een geschikte plek om de
kleren in de fietstas te gooien. Commentaar van een
voorbijganger: "Daar hebben jullie niet het figuur voor."
Na drie minuten reden we verder. We hadden geen geplande route en
besloten dan ook te rijden waar het toeval ons bracht. We staken de
Schelmseweg over en reden verder over de Deelenseweg. Bij de
Cattepoelseweg gingen we linksaf een bospad in. Daardoor kwamen we
op de Kemperbergerweg. Ik hoorde een klacht "Deze weg is te druk, we
trekken veel te veel de aandacht". Ook nu vonden we weer een bospad
aan de linkerkant en we kwamen zelfs op zandpaden terecht. Bij een
tunneltje onder de A12 besloten we een kleine tien minuten te
pauzeren. Er kwam weer een klacht: "Het is hier veel te rustig,
niemand ziet ons." Via enkele kronkelwegen en onbegaanbare
bospaadjes (waren het eigenlijk wel paden?) kwamen we weer op de
Kemperbergerweg.
Een aantal deelnemers haalde de kleren weer uit de tas. Het waren
kennelijk fietsers die enige angst hadden voor hoofdwegen. hoewel ze
op de heenweg bloot waren gebleven. We reden weer naar het zuiden,
onder de A12 door en zochten naar een bospad.
Het eerste bospad dat we vonden, hadden we al eerder bereden. De
broeken gingen weer uit. We kregen commentaar van een
voorbijganger: "Mogen jullie wel bloot fietsen?" Nou, we zijn
meerderjarig! Zo reden we dezelfde weg terug. Het bospad van de
Kemperbergerweg naar de Cattepoelseweg.
Op het moment dat we op de Cattepoelseweg kwamen en even stonden te
overleggen waar we heen zouden gaan, kwam er net een vijftal meiden
voorbijfietsen. Ze hadden veel plezier en vroegen wie er een
fototoestel had. Wij besloten weer richting Arnhem te rijden. De
meisjes stonden ons langs de weg op te wachten, en reden vervolgens
achter ons aan.
We moesten de Schelmseweg weer oversteken. We waren het er unaniem
over eens dat we even op onze supporters moesten wachten, maar het
bleek dat de meiden een andere kant uitgingen.
Zo kwamen we weer terug op de plek waar we ons anderhalf uur eerder
hadden uitgekleed. Ik had nog wel zin door te rijden, een rondje
door Sonsbeek te maken, maar de anderen waren zich al aan het
aankleden.
De journaliste belde op. "Waar zitten jullie nu?" Ik zei haar dat
het geen zin meer had nog naar ons toe te komen.
Het was duidelijk een minpunt dat niemand van te voren een route had
uitgezet. Dat moeten we de volgende keer beslist beter doen. Het
valt echter niet mee iedereen tevreden te stellen: de een wil niet
langs wegen met druk verkeer en de ander wil niet langs eenzame
paadjes. Willen we gezien worden of niet?
Negatieve opmerkingen heb ik niet gehoord. De politie liet zich niet
zien.
Voor mij was de dag nog niet voorbij. Ik besloot niet meteen op de
trein te stappen maar gedeeltelijk met de fiets naar huis te gaan.
Op de plek waar de Deelenseweg de A12 kruist (we waren daar met de
groep niet geweest) trof ik een "doodlopende weg, behalve voor
fietsers". Een ideale plek om ongestoord bloot te fietsen, vond ik.
Via een omweg kwam ik op de N784, en hier vond ik een smal fietspad
dat door de hei naar Rheden leidde. Dat pad bleek ook nog goed voor
8km blootfietsen, vrijwel ongestoord.
--
Charon
