Bloot op de fiets voor mens en milieu
In enkele tientallen steden over de hele wereld wordt jaarlijks de World Naked Bike Ride
gehouden in het tweede weekend van juni. Het is een ludieke manifestatie, allereerst bedoeld om
aandacht te vragen voor de schade die het gemotoriseerde verkeer aan mens, natuur en milieu
toebrengt, maar ook om een positieve houding naar het menselijk lichaam te bevorderen en
zowel de kracht als de kwetsbaarheid van de mens te tonen.
Als ik van huis weg fiets, om voor het eerst mee te doen met de World Naked Bike Ride, toevallig dit
jaar in mijn eigen woonplaats Nijmegen, begint de twijfel. Een tijd geleden leek het me geweldig:
gewoon lekker schaamteloos in je blootje fietsen door stad en natuur, en tegelijk demonstreren voor
respect voor het hele menselijk lichaam, zonder stukjes te moeten verbergen, en tegen het ongezonde
en vervuilende ongebreidelde gebruik van gemotoriseerd vervoer en voor het gebruik van eigen kracht.
Maar nu… zou er geen trammelant van komen? Boze mensen, politie-ingrijpen? Bij de afgelopen drie
ritten in Nederland ging het goed of met vrij weinig problemen; zelfs in het toch preutse Amerika kan
het blijkbaar. Maar de gemeente had wel laten weten dat het niet toegestaan is bloot te fietsen op de
openbare weg en dat hiervoor geen uitzondering zou worden gemaakt. En vond ik het misschien
eigenlijk niet een beetje te koud? Toch maar naar de start, we zien wel…
Bij aankomst op de plaats waar we bij elkaar zouden komen, zie ik niemand, behalve een journaliste,
Marzia. We besluiten nog maar wat te wachten. Na enige tijd verschijnt iemand met een bakfiets,
Geert, die deze keer de organisatie doet, en vraagt of wij ook met de WNBR meedoen: ze waren ergens
anders bij elkaar gekomen. Meteen breekt de zon door. Nou ja, kom op, dan toch maar, vooruit.
Aansluitend gaan we naar een parkje vlak bij, daar gaan de kleren uit en plakken we nog gauw een paar
tekstposters op onze fietsen. “Kom,we gaan”, roept Geert, “snel op weg, voordat we problemen
krijgen!”. Er blijkt een groepje van 13 mannen en 2 vrouwen te zijn voor deze tocht, weinig, wel erg
weinig om dwars door het centrum te gaan, zoals elders vaak gedaan wordt. We rijden daarom via de
Waalkade, een toeristisch stukje Nijmegen met vandaag goed bezette terrassen en er is toevallig ook
nog kermis. Geert laat zijn fietsbel rinkelen en ons vrolijke groepje trekt veel bekijks. De mensen
reageren heel plezierig, van jong tot oud: “Leuke actie!”, applaus, vrolijk gelach, zwaaien, ze vinden
het gewoon leuk! Wij zwaaien terug en hebben er met zijn allen plezier in. Mijn twijfel is volkomen
verdwenen.
Aan het eind van de kermis zien we een politiepost. Hoe gaan ze reageren? We zwaaien in ieder geval
even vrolijk en onbezorgd naar de agenten als naar de andere mensen; het gaat goed, ze lachen terug, ik
geloof zelfs dat er een agent terugzwaait. We rijden gewoon lekker verder.
We gaan langzamerhand de bebouwde kom uit en komen in de Ooij, het prachtige open rivierlandschap
met bosjes, kwelders en watervogels. Heerlijk fietsen en genieten. Iedereen heeft goede zin. Marzia,
die door een blessure niet zelf kan fietsen, zit in de bakfiets van Geert en maakt foto's van ons en de
natuur. Ook nu zijn de reacties van mensen die ons zien fietsen weer heel positief.
Na een prachtige rit komen we aan op het pauzepunt, de Bisonbaai, een plek waar al tientallen jaren
naaktrecreatie is. We eten en drinken en zwemmen. Intussen komen er donkere wolken. Onweer?
“Nee”, zegt Gertjan, die wolken kan lezen, “wel een bui”. Het wordt nat en koud, dus gaan we binnen,
met kleren aan, bij café Oortjeshekken wat drinken en praten. Na een uurtje is het wel weer droog en
we gaan terug op weg naar Nijmegen. Al spoedig willen een paar van ons de kleren uit en als de zon
doorbreekt volgt de rest. Op de dijk komt een auto voorbij, die toetert en dan vol gas geeft, hij moet zijn frustratie blijkbaar even wegscheuren. Lijkt me lastig, zo'n frustratie!
We komen weer langs de kermis en de Waalkade. Bij het begin staat een dichte groep motorrijders in
leren pakken. Ik rijd juist voorop en vraag me af hoe ze zullen reageren, nou ja, het zijn geen Hell's
Angels. Ik lach naar ze en ze lachen terug. We rijden er gewoon tussendoor. Het is eigenlijk wel een
heel grappig contrast: de kwetsbare naakte fietser, puur op eigen kracht, naast de in leer verpakte
motorrijder die afhankelijk is van de kracht van zijn vervuilende motor.
Ook nu verder weer leuke reacties en bijval. We rijden tot het eind van de kade en kleden ons dan aan.
Het is tijd voor ons afscheid, maar wel met een “tot ziens!” Volgend jaar doe ik weer mee, waar dan
ook in Nederland, hopelijk met meer mensen. Het was een fijne dag.
Ernic Kamerich
Websites: http://www.worldnakedbikeride.org, http://welcome.to/wnbr-nl en
http://nl.wikipedia.org/wiki/World_Naked_Bike_Ride.
